Aplikacja do zdjęć sferycznych i zdjęcie 360 telefonem krok po kroku

Czym jest zdjęcie sferyczne i czym różni się od panoramy

Zwykła panorama w telefonie pokazuje szeroki pas obrazu w poziomie, ale bez sufitu i podłogi. Zdjęcie sferyczne obejmuje całą kulę, czyli 360 stopni w poziomie i 180 stopni w pionie. Zapisuje się je jako panoramę równoprostokątną w proporcji 2 do 1, na przykład 8 000 na 4 000 pikseli. Przeglądarka zawija taki plik w kulę, a widz może się rozglądać w każdą stronę.

Dlatego do wirtualnego spaceru nie wystarczy tryb panoramy z aparatu. Potrzebujesz pełnej sfery, a więc także ujęć skierowanych w górę i w dół. Więcej o samym formacie przeczytasz na stronie o zdjęciach 360.

Pełna sfera z telefonu to zwykle od kilkunastu do około czterdziestu zdjęć, zależnie od kąta widzenia obiektywu. Szerokokątny obiektyw zmniejsza liczbę ujęć, ale mocniej zniekształca brzegi kadru i utrudnia szycie, dlatego wiele aplikacji pracuje na głównym obiektywie. Im więcej zdjęć, tym większa rozdzielczość panoramy, ale też więcej miejsc, w których może pojawić się błąd.

Jaką aplikację do zdjęć 360 wybrać

Na telefony z Androidem i iOS dostępnych jest kilka typów narzędzi. Jedne prowadzą Cię po kolejnych punktach na ekranie i same zszywają sferę w telefonie. Inne tylko robią serię zdjęć, a szycie wykonujesz na komputerze w programie do panoram, na przykład w darmowym Hugin albo w płatnym PTGui. Niektóre aparaty systemowe miały kiedyś wbudowany tryb sfery, ale producenci zmieniają te funkcje między wersjami, więc sprawdź, co oferuje Twój model.

Przy wyborze aplikacji patrz na kilka rzeczy, a nie tylko na ocenę w sklepie.

• możliwość zablokowania ekspozycji i balansu bieli
• prowadzenie po punktach z podglądem pokrycia sfery
• eksport do JPG w proporcji 2 do 1 w pełnej rozdzielczości
• zapis metadanych panoramy, dzięki którym inne serwisy rozpoznają plik jako 360
• opcja zapisu pojedynczych zdjęć do późniejszego szycia na komputerze

Statyw, uchwyt i punkt nodalny telefonu

Najważniejsza zasada brzmi: obracasz się wokół obiektywu, nie wokół siebie. Punkt nodalny to miejsce w obiektywie, wokół którego obrót nie powoduje przesunięcia bliższych obiektów względem dalszych. Gdy kręcisz telefonem trzymanym na wyciągniętej ręce, każde zdjęcie jest zrobione z nieco innego miejsca i aplikacja nie potrafi ich czysto złożyć.

Najprościej użyć statywu z uchwytem do telefonu i małej przesuwnej szyny, która pozwala ustawić obiektyw dokładnie nad osią obrotu. Wysokość ustaw zwykle na 140 do 160 cm, a statyw wypoziomuj. Bez statywu trzymaj telefon blisko ciała i obracaj go wokół obiektywu, a stopy przestawiaj małymi krokami wokół jednego punktu na podłodze.

• statyw z głowicą obrotową i poziomicą
• uchwyt telefonu z przesunięciem, tak by obiektyw był nad osią
• wyzwalanie samowyzwalaczem albo słuchawkami, bez dotykania ekranu
• główny obiektyw telefonu, nie szerokokątny, jeśli aplikacja tego nie wymaga

Światło i ustawienia aparatu przy zdjęciu 360

W sferze widać wszystko naraz: okno, lampę i ciemny kąt. Jeśli aparat zmienia ekspozycję przy każdym ujęciu, panorama będzie miała pasy różnej jasności. Zablokuj ekspozycję i ostrość na średnio jasnym fragmencie pomieszczenia, a balans bieli ustaw na stałe. Wyłącz tryb nocny i upiększanie, które zmieniają obraz między klatkami.

• zapal wszystkie światła albo zgaś wszystkie, nie mieszaj
• przy ostrym słońcu zasłoń częściowo okna firanką
• fotografuj w ciągu kilku minut, zanim zmieni się światło za oknem
• usuń z kadru przewody, ręczniki i drobiazgi

Zdjęcie sferyczne telefonem krok po kroku

Poniższa kolejność sprawdza się w mieszkaniach, lokalach i pokojach hotelowych. Zakłada statyw, ale te same kroki zrobisz z ręki, tylko z większą starannością.

• ustaw statyw w miejscu, z którego widać jak najwięcej pomieszczenia, z dala od ścian i mebli
• wypoziomuj statyw i ustaw obiektyw nad osią obrotu
• zablokuj ekspozycję, ostrość i balans bieli
• zrób pierwszy rząd ujęć na wysokości horyzontu, z zakładką około 30 procent
• zrób rząd skierowany w górę, około 45 stopni, i jeden w zenit
• zrób rząd skierowany w dół i ujęcie nadiru, a potem odsuń statyw i zrób dodatkowe ujęcie podłogi do zakrycia statywu
• zszyj zdjęcia w aplikacji albo w programie na komputerze
• obejrzyj panoramę w powiększeniu i popraw błędy przed eksportem

Zakładka między ujęciami jest kluczowa. Przy zbyt małej aplikacja nie znajdzie wspólnych punktów, przy zbyt dużej zdjęć jest więcej, a ryzyko przesunięć rośnie.

Przy każdej kolejnej scenie trzymaj tę samą wysokość statywu i ten sam kierunek startu, na przykład zawsze zaczynaj od wejścia do pomieszczenia. Ułatwia to późniejsze łączenie scen w spacer i sprawia, że widz po przejściu nie traci orientacji. Zapisuj krótko, która scena to które pomieszczenie, bo po kilkunastu sferach pliki zaczynają wyglądać podobnie.

Najczęstsze błędy szycia i jak ich uniknąć

Błędy szycia widać najczęściej na liniach prostych, na przykład na krawędziach blatów, framug i płytek. Najczęstszą przyczyną jest paralaksa, czyli obrót poza punktem nodalnym. Drugą jest ruch w kadrze: osoba, zwierzę albo firanka poruszona przez wiatr.

Część błędów poprawisz ręcznie w programie do szycia, dodając punkty kontrolne. Jeśli scena ma ważne linie blisko obiektywu, lepiej powtórzyć zdjęcia niż długo retuszować.

Dobrym nawykiem jest kontrola na miejscu. Zanim zwiniesz statyw, obejrzyj złożoną sferę na telefonie, obracając widok we wszystkie strony, i przyjrzyj się szczególnie podłodze, suficie oraz krawędziom mebli. Powtórka sceny zajmuje kilka minut, a powrót do obiektu następnego dnia oznacza inne światło i często inne ułożenie przedmiotów.

Eksport do proporcji 2 do 1 i wrzucenie do spaceru

Przed eksportem upewnij się, że panorama ma dokładnie proporcję 2 do 1, a horyzont leży w połowie wysokości. Zapisz plik jako JPG w wysokiej jakości. Rozsądne minimum to około 6 000 na 3 000 pikseli, ale z telefonu często uzyskasz więcej, bo sfera składa się z wielu zdjęć.

Gotowe pliki wgrywasz do naszego programu do wirtualnych spacerów. Platforma w kilka minut składa z nich spacer, dodaje punkty przejścia między scenami i punkty informacji, a w planach Agencja i Sieć także rzut i formularz zapytania. Spacer publikujesz kodem do osadzenia na stronie, linkiem w ogłoszeniach, w profilu firmy w Google i w publicznym katalogu obiektów 360. Jak to wygląda od strony obsługi, pokazujemy w zakładce jak to działa.

Jeśli chcesz, by zdjęcie rozpoznawały jako panoramę także inne serwisy, na przykład Mapy Google, plik musi mieć zapisane metadane panoramy. Część aplikacji robi to sama, a programy do szycia mają zwykle taką opcję przy eksporcie. Bez metadanych zdjęcie może wyświetlić się jako płaski, rozciągnięty obraz.

Kiedy telefon wystarczy, a kiedy lepsza kamera 360

Telefon jest dobry na start, do testów i do małych lokali, które rzadko się zmieniają. Jedna scena zajmuje jednak kilka minut, a każda zmiana światła albo ruch w kadrze oznacza powtórkę. Przy kilkunastu scenach w mieszkaniu albo kilkudziesięciu w hotelu kamera sferyczna robi to samo w kilka sekund na scenę. Porównanie sprzętu znajdziesz w poradniku o tym, jaka kamera sferyczna sprawdza się w jakiej branży.

Jeśli nie masz czasu na naukę, platforma łączy Cię z fotografem 360 z Twojego miasta, a gotowe zdjęcia trafiają prosto do Twojego spaceru.

Lista kontrolna przed sesją zdjęć 360 telefonem

Zanim wyjdziesz na sesję, sprawdź listę. Oszczędza to powrotów po jedną brakującą scenę.

• naładowany telefon i wolne miejsce w pamięci
• statyw, uchwyt z przesunięciem i poziomica
• aplikacja z blokadą ekspozycji i eksportem 2 do 1
• plan scen, czyli kolejność pomieszczeń i miejsca statywu
• posprzątane wnętrze, zapalone lub zgaszone wszystkie światła
• pusty kadr bez ludzi i zwierząt
• dodatkowe ujęcie podłogi w każdej scenie