Kamera sferyczna do wirtualnych spacerów i wybór sprzętu

Jak działa kamera sferyczna z dwoma obiektywami

Typowa kamera sferyczna ma dwa obiektywy typu rybie oko ustawione plecami do siebie. Każdy z nich obejmuje nieco więcej niż połowę sfery, a oprogramowanie w kamerze albo w aplikacji zszywa oba obrazy w jedną panoramę równoprostokątną. Taki plik to zwykły JPG w proporcji 2 do 1, w którym szerokość odpowiada 360 stopniom w poziomie, a wysokość 180 stopniom w pionie.

Z tego pliku powstają zdjęcia sferyczne, które przeglądarka zawija z powrotem w kulę. Widz obraca widok palcem albo myszką i ma wrażenie, że stoi w środku pomieszczenia. Połączenie kilku takich scen punktami przejścia daje wirtualny spacer.

Z budowy kamery wynika kilka praktycznych zasad. Statyw ustawiaj z dala od ścian i mebli, najlepiej w odległości co najmniej metra, bo im bliżej obiektyw, tym większe ryzyko widocznego szwu. Linię szycia warto skierować w stronę spokojnego fragmentu pomieszczenia, na przykład pustej ściany, a nie na krawędź stołu czy framugę. Przy przechodzeniu między scenami zachowaj odstęp około 2 do 3 metrów w mieszkaniu i większy w dużych salach, wtedy przejścia są płynne, a scen nie jest za dużo.

• jedna scena to jedno zdjęcie z jednego punktu
• linia szycia biegnie po bokach kamery
• obiekty bliżej niż około metr od kamery mogą wychodzić na szyciu krzywo

Rozdzielczość zdjęć 360 i potrzebna liczba megapikseli

Liczba megapikseli w panoramie rozkłada się na całą sferę, więc to, co widz ogląda na ekranie, to tylko mały wycinek. Dlatego 18 megapikseli w kamerze 360 wygląda na ekranie znacznie słabiej niż 18 megapikseli w zwykłym aparacie. W praktyce za rozsądne minimum do wnętrz uznaje się około 6 000 na 3 000 pikseli. Przy zbliżeniach na detale, jak kuchnia w hotelu czy menu w restauracji, przydaje się 8 000 na 4 000 pikseli albo więcej.

Uważaj na liczby z pudełka. Część kamer podaje rozdzielczość po interpolacji, czyli sztucznym powiększeniu obrazu. Zamiast ufać tabelce, porównaj pełne pliki z sesji testowej i obejrzyj je w przeglądarce panoram w powiększeniu.

Zwróć też uwagę na różnicę między zdjęciem a wideo. Kamery 360 reklamują się często rozdzielczością wideo, na przykład 5,7K czy 8K, ale do spaceru liczy się tryb zdjęć, który zwykle daje ostrzejszy obraz i lepszą kontrolę ekspozycji. Klatka wycięta z filmu sprawdzi się w ostateczności, jednak przy wnętrzach traci szczegóły w cieniach i na oknach.

Wielkość matrycy i jakość obrazu w słabym świetle

Ważniejsza od megapikseli bywa wielkość matrycy. Większy sensor zbiera więcej światła, ma mniej szumu w ciemnych kątach i lepiej radzi sobie z kontrastem między oknem a wnętrzem. Kamery z matrycami rzędu 1 cala, jak Ricoh Theta Z1, dają wyraźnie czystszy obraz we wnętrzach niż modele z małymi sensorami. Kamery z mniejszymi matrycami nadrabiają to częściowo przetwarzaniem obrazu i trybem HDR.

Jeśli fotografujesz głównie jasne lokale z dziennym światłem, różnica będzie mniejsza. Przy restauracjach wieczorem, piwnicach, hotelowych korytarzach czy salach eventowych większa matryca szybko się zwraca.

HDR i bracketing ekspozycji we wnętrzach

Wnętrze z oknami ma ogromną rozpiętość tonalną. Jedno zdjęcie albo przepala okna na biało, albo zostawia pokój w cieniu. Bracketing polega na wykonaniu kilku zdjęć z różną ekspozycją, zwykle 3, 5 albo 7, które potem łączy się w jedno zdjęcie HDR. Szukaj kamery, która pozwala ustawić liczbę klatek i odstęp ekspozycji, na przykład co 1 albo 2 EV.

• HDR w kamerze jest szybki, ale daje mniej kontroli
• bracketing w plikach RAW lub DNG daje najlepszy materiał do obróbki
• przy bracketingu kamera musi stać nieruchomo na statywie
• w scenach z ludźmi ruch między klatkami daje duchy, więc wtedy wybierz jedno ujęcie

Więcej o łączeniu ekspozycji i panoramach o wysokiej rozpiętości tonalnej piszemy w tekście o HDRI i panoramach sferycznych.

Statyw, wysokość i aplikacja do zdalnego wyzwalania

Do kamery sferycznej potrzebujesz cienkiego statywu lub monopodu z rozkładaną podstawą. Cienka kolumna znika prawie całkowicie w nadirze, czyli punkcie pod kamerą. We wnętrzach mieszkalnych kamerę ustawia się zwykle na wysokości 140 do 160 cm, mniej więcej na poziomie oczu. Za nisko wygląda to jak widok dziecka, za wysoko meble zaczynają wyglądać na mniejsze.

Aplikacja w telefonie służy do podglądu na żywo, zmiany ustawień i zdalnego wyzwolenia, gdy Ty stoisz w innym pokoju. Dobra aplikacja pozwala zapisać profil ustawień, wyłączyć automatyczny balans bieli i od razu przesłać pliki do telefonu.

• statyw z cienką kolumną i poziomicą
• wysokość stała w całym spacerze
• wyzwalanie z aplikacji albo z samowyzwalaczem
• wyłączony automatyczny balans bieli, ten sam dla wszystkich scen

Statywu nie da się całkowicie ukryć, ale można go zminimalizować. Najprostsza metoda to cienka kolumna i ciasno złożone nogi. Bardziej staranna to dodatkowe ujęcie podłogi zrobione po odsunięciu statywu, którym w programie zakrywa się nadir. Część kamer i aplikacji oferuje też automatyczne usuwanie statywu, które dobrze działa na jednolitej podłodze, a gorzej na wzorzystym dywanie czy płytkach.

Kamera konsumencka czy profesjonalna

Kamery konsumenckie, jak modele z serii Insta360 X czy Ricoh Theta, są małe, szybkie i robią scenę w kilka sekund. To dobry wybór dla biura nieruchomości, dewelopera czy właściciela hotelu, który sam aktualizuje spacer. Kamery profesjonalne z kilkoma obiektywami albo dużymi matrycami dają lepszy obraz, ale kosztują wielokrotnie więcej i mają większe wymagania co do obróbki. Jak z panoram z kamery serii X złożyć gotową trasę, opisujemy we wpisie wirtualny spacer Insta360.

Przy wyborze nie patrz tylko na cenę samej kamery. Do kosztu dolicz statyw, zapasową baterię, kartę pamięci o szybkim zapisie i czas na naukę. Kamera konsumencka zwraca się najszybciej tam, gdzie spacerów jest dużo i zmieniają się często, bo jedna osoba z zespołu robi sesję mieszkania w kilkanaście minut. Sprzęt profesjonalny ma sens wtedy, gdy jakość obrazu jest częścią wizerunku marki i spacer ma działać latami bez powtórki.

Lustrzanka z głowicą panoramiczną i obiektywem rybie oko

Najwyższą jakość daje aparat z dużą matrycą, obiektyw szerokokątny lub rybie oko i głowica panoramiczna, która obraca aparat wokół punktu nodalnego obiektywu. Dzięki temu nie ma paralaksy i zdjęcia składowe idealnie do siebie pasują. Jedna scena to zwykle od kilku do kilkunastu ujęć, każde w bracketingu, które potem łączy się w programie do szycia panoram.

Ta metoda ma sens, gdy spacer ma działać latami jako wizytówka, na przykład w hotelu, muzeum albo salonie premium. Przy ofertach, które zmieniają się co tydzień, czas obróbki szybko przestaje się opłacać.

Kiedy wystarczy telefon, a kiedy zamówić fotografa 360

Telefon wystarczy, gdy chcesz sprawdzić, jak działa spacer, albo pokazać mały lokal bez trudnego światła. Przy kilku scenach i starannym obracaniu się wokół obiektywu da się uzyskać przyzwoity efekt. Krok po kroku opisujemy to w poradniku o tym, jak zrobić zdjęcie sferyczne telefonem.

Fotografa warto zamówić, gdy obiekt jest duży, ma wiele kondygnacji, trudne światło albo ma być reprezentacyjny. Zamiast kupować sprzęt na jedną sesję, możesz skorzystać z sieci, w której znajdziesz fotografa 360 z Twojego miasta. Fotograf ma u nas darmowy profil, a Ty dostajesz gotowe panoramy do swojego spaceru.

Lista kontrolna przy wyborze kamery sferycznej

Przed zakupem sprawdź kilka rzeczy, które realnie wpływają na jakość spaceru i czas pracy.

• rozdzielczość zdjęć bez interpolacji, najlepiej 6 000 na 3 000 pikseli lub więcej
• wielkość matrycy i jakość w słabym świetle
• bracketing z wyborem liczby klatek albo dobry tryb HDR
• zapis w RAW lub DNG
• stabilna aplikacja ze zdalnym wyzwalaniem
• gwint statywowy i możliwość ustawienia stałego balansu bieli
• eksport gotowej panoramy w proporcji 2 do 1 w JPG

Niezależnie od wyboru sprzętu gotowe zdjęcia 360 wgrywasz do naszej platformy, która składa z nich wirtualny spacer 360 z punktami przejścia, a w planach Agencja i Sieć także z rzutem i formularzem zapytania.